نســـــــیان

قرآن باز کردم ؛

:

 « أَلَمْ تَرَ كَيْفَ ضَرَبَ اللّهُ مَثَلًا كَلِمَةً طَيِّبَةً كَشَجَرةٍ طَيِّبَةٍ أَصْلُهَا ثَابِتٌ وَفَرْعُهَا فِي السَّمَاء »

 سوره ابراهیم، آیه ۲۴

- احساس همدردی با حضرت یعقوب (ع) .. -

حرف ها دارم ..

صید تو ام ،

تیــر و کمان ات کجاست ؟ 

..تو ابتدایِ عطرِ سیـــب ای . . .

گیرم که دو دست و علم و مشک تو افتاد،

برخیـــــز، فداای سرت، انگار نه انگار ..

*عنوان از علی اکبر لطیفیان

*بیت از فاضل نظری، با تغییر و تصرف جزئی ..

تّنگ است بَرو هر هفت فلک

چّوون می‌رود او در پیرُهَنَم ؟ ..

*مولانا

چشم‌هایت که بی‌قرار بودند ،

برای خاص ترین مادر بزرگ دنیا ..

قدیمی ترین رفیق زندگی ات . . .

انگار که غم را موسم پاییز آفریده باشد ..

بی میل از آژانس پیاده می شم و قدم تو کوچه می ذارم، (جلوی دانشکده یه دبستان ه که روی در فلزی ش و دیوارای دور و برش پُر از نقاشیای رنگ و وارنگ ه ؛ نقش بچه مدرسه ای های شاد و خندون، نقش گل و بلبل و چمن و خورشید و الخ..)، مث همیشه صدای جیغ و شادی بچه ها تو کلّ کوچه پیچیده ؛ صداشون نافذ و گیراست .. می پیچه توی مغزم ؛ یه جوری که همه ی فکرا و فضاهای قبلی پودر می شه و می ره.. پُر می شم از صدای جیغ شون، خنده های بلند-بلند شون .. از جیغاشون‌ شادی می باره .. پیداست که پشت اون دیوار فقط و فقط شادی و شور و هیجان و ورجه-وورجه و.. بازی ه ! بازی .. [چققدر دل ام بازی می خواد ..] ؛ غرق توی همین صداها و فکرا (و یه اندووه تلخ‌ و یه حسرت..)  راه رو ادامه می دم و جیغ و شادی شون تو ذهنم ملّق می خوره.. و هر 2 ثانیه یک بار تق-تق عصا.. مسافتِ نه چندان کوتاهِ تا محوطه زودتر از اون چه که بفهمم طی می شه و.. صدای بلندگو و فریاد جمعیت نزدیک و نزدیک تر می شه و صدای جیغ بچه ها تو ذهنم آروم آروم محو می شه و.. می رسم به جمع انبوه آدم هایی که خشم و نفرت از چهره ها و فریاد هاشون می باره و همه با هم یه شعارو تکرار می کنن و همه خشمگین اند و عکس اون دختر تو دست هاشونه و..

صدای بچه ها دیگه رفته ؛

عصا رو آروم از زیر بغل ام جدا می کنم و.. می شینم بین جمعیت ..

این چیزی نبود که من از زندگی می خواستم ..   

امروز.. روز چندم دلتنگی ست ؟